به جای نابغه شدن فرزند خوشبخت تربیت کنیم

آفتاب زاگرس ؛امروزه خانواده ها در تب و تاب این هستند که  فرزندانشان را در فلان کلاس و موسسه  ثبت نام کنند تا نابغه شوند اما شوربختانه شاهدیم بعد از کلی رفت و آمد و هزینه های سر سام اور اکثرا نتیجه ای جز خشم و اظطراب  و افسردگی برای فرزندان نداشته است.گیرم که فرزند شما در ۱۵ سالگی دکترا بگیرد یا حافظ کل دیوان سعدی و حافظ شود  و یا به چند زبان رایج دنیا مسلط شود و  قس علی هذا…آیا آن وقت می توانند درست زندگی کنند؟از زندگی لذت ببرد؟مسائلش را حل کند؟درست تصمیم بگیرد ؟دوست پیدا کنند؟اصلا می تواند بخندند؟

براستی چرا اکثر دانش اموزا و فرزندان ما از مدرسه گریزانند؟بکوشیم شعور اجتماعی  انان را ارتقا بدهیم –  بکوشیم سرانه مطالعه آن را ارتقا بدهیم.فرزندان ما نیاز به نابغه شدن ندارند اما نیاز دارند که بدانند چگونه زندگی کنند،نیاز دارند که توانایی هایشان را بشناسند و بتوانند آن را به کار گیرند،مهارت های زندگی را بیاموزند و به کار ببرندو آسیب های اجتماعی را بشناسند و ازان دور باشند.فرزندان ما حقشان این نیست که ارزوهای بر باد رفته ما را به دوش بکشنند.فرزندان ما حقشان این است که مطابق با شخصیتشان پرورش داده شوند- حقشان این است که شاد باشند و از زندگی لذت ببرند.

به نظر الاحقر ناپسند ترین و زشت ترین سوال دنیا این است (( اینکه وقتی بزرگ شدی می خواهی چه کاره شوی؟))انگار بزرگ شدن متناهی است . انگار ادم هرکاره ای که بشود همین را بس است .حقیقت این است که انسان در زندگی چندین و چند کاره شود، مثل من که چنده کاره هستم: معلم – مدرس دانشگاه- حقوقدان -ژورنالیست و…(حمل بر خودستایی نشود).

انسان پیوسته در مسیر شکل گرفتن است مسیری که هیچ وقت کامل نمی شود و انتهایی ندارد چون اگر انتهایی داشته باشد و آدم از شدن دست بکشد ، دیگر هیچ چیز باقی می مانند؟

فرهاد وفایی(صاحب امتیاز و مدیر مسئول سایت خبری تحلیلی آفتاب زاگرس)