لزوم آواربرداری از خرابه های رابطه مردم و حاکمیت

آفتاب زاگرس؛ولی الله شجاع پوریان مدیر مسئول روزنامه همدلی نوشت:پس از دوازده روز نبرد سهمگین و تبادل آتش میان جمهوری اسلامی ایران و رژیم صهیونیست ی دو طرف به مرحله آتش بس رسیدند اما آنچه از دل این نبرد برخاسته فراتر از خاموشی موقت پهبادها و موشکهاست در باب پیامدها ضرورتها و درسهای این جنگ نکاتی شای ان تأمل است.

۱ آتش بس نه صلح دشمنی پابرجاست

آتش بس در این مرحله نه نشانه صلح است و نه پایان خصومت بلکه صرفا به معنای توقف موقت در تبادل آتش مستقیم میان طرفین است. با وجود دشمن خبیث عهد شکن و بی پروایی چون رژیم صهیونیستی ساده انگاری است اگر تصور کنیم مخاطرات پایان یافته اند. سوابق این رژیم نشان داده که به هیچ گونه قاعده عرف یا توافقی پایبند نیست و حملات مجدد آن هم به شیوه ای غافلگیرانه محتمل است. از این رو تداوم هوشیاری و آمادگی همه جانبه نیروهای مسلح کشور یک ضرورت قطعی و انکار ناپذیر است.

۲.حماسه ارتش و سپاه جانفشانی در میدان آتش

نیروهای مسلح ایران اعم از ارتش و سپاه در این نبرد نابرابر با رشادتی مثال زدنی ایستادگی کردند. گرچه در روز نخست غافلگیریهایی در سامانه های پدافندی رخ داد که ضرورت بازنگر ی جدی در ساختارهای دفاعی را گوشزد کرد اما آنچه برجای ماند مردانگی و ایثار رزمندگان ی بود که در کانون حملات سهمگین و دقیق دشمن در جایگاه خود ایستادند و از خاک و هوی ت ایران دفاع کردند این استواری و مقاومت شایسته تحسین و تقدیر ملی است.

۳.تحسین همراه با تذکر ضرورت بازنگری امنیتی

تجلیل از نیروهای مسلح نباید ما را از پرداختن به ضعفهای ساختاری به ویژه در حوزه های اطلاعاتی و امنیتی بازدارد شهادت ده ها فرمانده برجسته نظامی و امنیتی آن هم علی رغم رعایت تدابیر حفاظتی نشان داد که پدیده «نفوذ» در میان سطوح ارشد نظامی واقعی ملموس و بسیار جدی است. در رخدادهای مختلف جنگ ۱۲ روزه رد پای نفوذ آشکارا دیده م ی شد و لازم است نهادهای ذی ربط با شجاعت و شفافیت به اصلاح ساختارها و پالایش درون ی بپردازند.

۴.دانشمندان هسته ای مجاهدانی بی سپر

در کنار رزم آوران نظامی دانشمندان هسته ای کشور نیز برگهای زرینی در کتاب مقاومت ملت ایران نگاشتند. این عزیزان که سالها بی هیاهو در خدمت پیشرفت علمی کشور بودند. هدف ترورهای ناجوانمردانه دشمن قرار گرفتند. گرچه دانش هسته ای در کشور نهادینه شده و راه ای ن بزرگان تداوم خواهد یافت اما نباید از وجود کاستیها در حفاظت از جان آنان غافل ماند. نبود پروتکل های مؤثر حفاظتی یا لااقل عدم رعایت آنها آسیبهایی جبران ناپذیر بر پیکره علمی کشور وارد کرد؛ از جمله حادثه تلخ شهادت یک دانشمند هسته ای و خانواده اش در آستانه اشرفیه حفاظت از جان این سرمایه های ملی رسالتی حیاتی برای نهادهای امنیتی

است و باید با نهایت جدیت دنبال شود.

۵.روایتها و واقعیت ها میان شادی و تامل

پس از پایان جنگ هر طرف روایت خود از پیروزی را عرضه خواهد کرد طبیعی است که در فضای پساجنگ طبل پیروزی به صدا درآید اما در کنار این فریادهای شادی نباید از واقعیت ها و آسیب پذیریهای آشکار ایران در برخی حوزه ها غافل شد. دشمن هر چند خسارات جدی د ید و از قدرت موشکی ایران هر استاک شد اما این نبرد آزمونی برای سنجش واقعی آمادگی ها ی ما نیز بود. اهل فکر و دغدغه مندان امنیت ملی باید فراتر از شعار و حمایه سرایی که البته در جای خود لازم است تحلیلی دقیق بی طرفانه و هوشمندانه از این نبرد ارائه دهند؛ نه آن گونه که برخی جناح ها و محافل متنفذ داخلی با استفاده از رسانه ملی توهمات و رجزخوانی های پساجنگ خود را به عنوان واقعیت به مخاطبان حقنه می کنند.

۶.ملتی که ایستاد؛ حاکمیتی که باید فروتن شود

در این جنگ مردم ایران از هر طیف و تفکر با وجود تمام گلایه ها و نارضایتی ها در کنار وطن ایستادند. این سطح از همبستگی ملی بلوغ فکری و مسئولیت پذیری مدنی برای بسیار ی از مسئولان نیز غافلگیر کننده بود ملت ایران در برابر توطئه های براندازانه ایستاد و راه دفا ع از تمامیت ارضی را برگزید اکنون وقت آن است که مسئولان کشور در برابر دوربین ها به احترام این مردم فروتنانه سر فرود آورند حاکمیت باید از تحقیر نادیده انگاری و حاشیه راندن مردم دست بردارد ایرانیان نه در پی قدرت اند نه در سودای براندازی بلکه تنها خواها ن یک زندگی امن آبرومند و عادی در خاک وطن اند.

اگر در روزهای جنگ همه ایرانیان از جان و دل در کنار ایران بودند اکنون رسانه ملی مجلس و سایر نهادهای حکومتی نیز باید از سیاستهای انحصار طلبانه تک صدایی سلبی و طردگرایی انه فاصله بگیرند ایران برای همه ایرانیان است. آنچه شکاف حاکمیت و ملت را ترمیم خواهد کرد نه شعار که احترام تدبیر و شنیدن صدای مردمی است که سربلندی این سرزمین را از جان می خواهند.

رفتارهای متعددی از سوی حاکمیت در مواجهه با ملت و نتایج آنها مانند آواری بر روابط حاکمیت و مردم فرو ریخته است و شکافهای متعددی ایجاد کرده است. هربار نیز فرصت ترمیم آن فراهم بود اما به هر دلیلی از سوی مسئولان امر نادیده گرفته شد، اکنون فرصت آواربرداری از خرابه های این واقعیت تلخ است. این بار فرصت را از کف ندهید.